کد خبر: ۲۳۲۱۹۱
تاریخ انتشار: ۲۹ ارديبهشت ۱۳۹۵ - ۲۰:۵۹ 18 May 2016

موج سلفی گرفتن و منتشر کردن در شبکه ها مجازی هنوز تمام نشده که موج دیگری از راه رسید و شبکه های اجتماعی بخصوص اینستاگرام را در بر گرفت. این موج جدید که در پی موج قبلی ایجاد شد "دابسمشDubsmash"نام دارد. دابسمش یا "چالش سلفی"(self challenge (یا دوبله برعکس کردن یعنی بجای اینکه برای تصویر صدا تولید کنیم برای صدا تصویر تولید می کنیم، بر روی صدا تصویر گذاری می شود.همچنین در اصطلاح عمومی دابسمش به معنای صداگذاری(دوبله) غیرحرفه ای است؛ dub به معنی صداگذاری است.

دابسمش از سال 2014 در جهان باب شد و نرم افزار آن بر روی گوشی های تلفن همراه قابلیت نصب پیدا کرد. در همان ابتدا این نرم افزار با شعار"راه با مزه ایی برای ارتباط برقرار کردن" 75 میلیون نفر در 192 کشور جهان آن را بر روی تلفن همراه خود نصب کردند(آمار از سایت دابسمشwww.Dubsmash.com).این نرم افزار برای اندروید و IOS طراحی شده است و قابلیت نصب بر روی ویندوز را ندارد.

کار کردن با دابسمش بسیار ساده است. دوبلرهای غیرحرفه ایی در ابتدا یک صدای با مزه انتخاب می­کنند این صدا ممکن است صدای گزارش عادل فردوسی پور هنگام بازی پرسپولیس راه آهن باشد یا صدای کلاه قرمزی یا مصاحبه استانی و سخنرانی معروف یک رئیس جمهور ، دیالوگ ماندگاری از سریال شهرزاد خلاصه هر چیزی که از نظر مخاطب بامزه و جالب است. پس از آن نقش مربوط به صدا را بازی می کنند. در این کلیپ ها گاهی از میزانس هم استفاده می کنند و طراحی صحنه ساده ای را هم انجام میدهند. مدت این کلیپ ها 10 ثانیه است و برای اشتراک در شبکه های اجتماعی ساخته می شوند. در این نرم افزار صداهایی که در دابسمش استفاده می شود وجود دارد و می توان با یک جستجو آنها را پیدا کرد؛ همچنین امکان اضافه کردن صداهای جدید به نرم افزار وجود دارد.

اما دابسمش چرا به خصوص در بین کاربران ایرانی محبوبیت بالایی کسب کرده است؟! در اکثر پیج های معروف ایرانی در اینستاگرام و فیس بوک روزانه حداقل بین 50 تا 100 کلیپ دابسمش پخش می کنند. این کلیپ ها بینندگان زیادی دارند زیر هر کدام از این دابسمش ها بحث ها و کامنت های فراوانی که گاهی از 50هزار کامنت نیز می گذرد شکل می گیرد. لایک خور بودن این دابسمش ها نیز بسیار بالا است که برخی از آنها بالای 100هزار لایک دریافت می کنند.

آنچه ذهن ما را به خود مشغول می کند این است چرا دابسمش؟!

از دید رسانه ایی ؛ دابسمش کارکرد سرگرم کننده دارد. این نرم افزار آموزش خاصی به فرد ارائه نمی دهد و یا اطلاعات جدیدی را به وی ارائه نمی دهد؛ تنها و تنها فرد را می خنداند(Just for funny) ساعت ها فرد را در اینستاگرام نگه میدارد و فرد کلیپ های دابسمش را نگاه می کند و می خندد. کاربر شبکه اجتماعی کلیپ های گوناگون که حاصل بازی آماتور افراد مختلف بر روی صداهای مختلف بوده است را می بیند و به برخی از آنها لبخند می زند و برخی دیگر پوزخند برای برخی دیگر قهه قهه و برخی دیگر هیچ.

سه دسته افراد هستند که مستقیم و غیر مستقیم درگیر کلیپ دابسمش هستند. دسته اول افرادی هستند که تولیدکننده نام می گذاریم آنها هستند که دابسمش را درست می کنند و دسته دوم Media یا شبکه های اجتماعی، افرادی که ادمین پیج های مختلف هستند و این دابسمش ها را دریافت می کنند. گاهی نیز نیازی به دسته دوم یعنی واسطه یا رسانه ها نیست بلکه فرد خود مستقیم کلیپ را از طریق پیج شخصی برای مخاطبان ارسال می کند و یا اینکه از طریق گوشی شخصی برای دسته سوم نمایش میدهد و یا ارسال می کند.

دسته سومی هم هستند که مصرف کننده دابسمش های تولیدی می باشند این دسته مخاطبان هستند. مخاطب نه به معنای سنتی آن بلکه مخاطب گزینشگر ، فعال و تعاملی. این افراد روزانه ممکن است بین 10 تا 100 دابسمش را مشاهده نمایند. همین افراد گاهی نقش خود را با دسته اول عوض می کنند، یعنی خودشان دابسمش تولید می کنند. دسته اول نیز همینطور هم دابسمش دیگران را مشاهده می کند و مصرف می نماید و هم خود تولیدگر است. بین دسته اول و سوم همواره جایگزینی اتفاق می افتد.

آنچه که در دسته سوم یعنی مصرف کننده یا مخاطب دابسمش اولویت دارد کارکرد سرگرم کننده دابسمش ها است. یعنی فرد تنها هدفش خندیدن و صرف کردن زمان یا همان سرگرم شدن است. دابسمش ها هیچگونه اطلاعات جدیدی به فرد ارائه نمی دهند، آموزش خاصی به فرد ارائه نمی دهند. تنها فرد را می خندانن10 ثانیه ایی که حاصل تصویر یک فرد بر روی صدایی خاص است. دابسمش و فیلم به صورت بنیادین هر دو کارکرد سرگرم کننده دارند اما این کجا و آن کجا! فیلم حاصل ماه ها تلاش گروه منسجمی از نویسنده تا بازیگر و طراح صحنه و غیره است. فیلم حتی سخیف ترین آنها از یک فیلم نامه یا طرح اولیه بهره می برد که پیامی را در خود می گنجاند. اما دابسمش ها هیچگونه پیامی ندارند، دابسمش یعنی دور باطل و پوچ مخاطب اطراف خودش. مخاطب ممکن است ساعت ها از وقت خود را در شبکه های اجتماعی به بطالت تماشای دابسمش بگذارند. نظریه استفاده و خشنودی بیان می کند مخاطب آنچه را که رضایتش را بدست می آورد بر اساس نیاز انتخاب می کند و این انتخاب اگر نیاز مخاطب راپاسخ دهد موجب خشنودی می گردد.

مخاطب ایرانی نیاز به سرگرم شدن دارد، نیاز به گریز از واقعیت ها سخت اجتماعی، نیاز به خندیدن، آمار بالای دابسمش های ایرانی که روزانه در شبکه های اجتماعی مانند فیس بوک و اینستاگرام منتشر می شوند و همچمنین آمار بالای بینندگان و لایک کنندگان این دابسمش ها نشان بر این نیاز است.مصرف کننده ایرانی به خندیدن نیاز دارد. زندگی واقعی مردم در حدی سخت و دردآور شده است و از طرفی مکان هایی که مردم خود را تخلیه کنند و اندکی بخندند در جامعه کم است ، مخاطب ایرانی برای سرگرم شدن و خندیدن و به نوعی گریز از واقعیت سخت به سرگرمی سخیفی مانند دابسمش رو می آورد.

رسانه های رسمی داخلی کشور از جمله صدا و سیما که متصدی اصلی رسانه ایی در کشور است توان جذب مخاطبان ایرانی را نداشته و نتوانسته نیاز او به خندیدن و سرگرم شدن را پاسخ دهد. مجموعه این دلایل باعث می شود که ایرانی ها بیشترین دابسمش ها را تولید و مشاهده نمایند.

دسته دیگر نیز وجود دارد که دابسمش تولید می کنند.گروه مصرف کننده سرگرم می شوند، می خندند و زمان می کشند اما گروه تولیدکننده چه چیزی بدست می آورد؟ این گروه بر اساس تحلیل بالا نیاز به خندیدن دارند نیاز به سرگرم شدن بر اساس این نیاز و بر اساس نظریه استفاده و خشنودی تولید دابسمش نیز سرگرمی محسوب می شود فرد ساعت ها از وقت خود را صرف انتخاب صدا، مرور نقش، بازآفرینی و تکرار می کند تا دابسمشی بامزه تولید کند. این فرد نیز سرگرم می شود اما علاوه بر سرگرمی نیاز دیگری نیز در این افراد وجود دارد که با تولید دابسمش به آن پاسخ داده می شود.

نیاز به دیده شدن، در دید بودن کسب توجه ، بشر موجودی اجتماعی است. بشر همواره برای دیده شدن کارهای مختلفی انجام داده است. زمانی که افراد معمولی فرصت ابراز وجود و نشان دادن خویش را در جامعه پیدا نمی کنند دچار عقده حقارت می شوند. افراد خود را حقیر و کوچیک می پندارند. برای غلبه بر این حس و پاسخ به نیاز کسب توجه اجتماعی و دیده شدن تصویر خود را جای تصویر یک شخصیت معروف قرار می دهد و بجای آن بازی می کند و به نقش آفرینی می پردازد.فرد با انتشار کلیپ دابسمش خود در پیج های پرطردار باعث می شه دیده شود و اینکه افراد مختلف در مورد دابسمش او صحب می کنند برای شخص خوشایند است.

افراد علاوه بر پاسخ به نیاز دیده شدن به یکی دیگر از نیازهای اجتماعی روانی خویش پاسخ میدهد و آن نیاز نیاز به خودشکوفایی و آفرینشگری است. تولید دابسمش هرچند غیرحرفه است؛ اما یک کار خلاقانه است. برخی از دابسمش ها از خلاقیت بالایی بهربردن. افرادی که علاقه مند به بازیگری و یا دوبلری هستند زمانی که فرصت ابراز وجود و پرداختن به علاقه خویش را در طول زندگی کسب نکرده اند، این دابسمش ها فرصت مناسبی هستند تا فرد در نقشی که دوست دارد به بازی و نقش آفرینی بپردازد.

دسته دوم واسطه ها یا شبکه های اجتماعی هستند که همزمان در دو دسته قرار می گیرند. این گروه هم مخاطب هستند و هم واسطه یا مدیای گروه اول، البته برخی مواقع تولیدگر هم می شوند. در اکثریت آنها ادمین ها پیج ها برای جذب مخاطب و محبوبیت دابسمش ها را منتشر می کنند. این پیج ها با انتشار دابسمش های افراد مختلف محتوای خویش را تامین می کنند و از طرفی مخاطب خوبی هم جذب می کنند. برخی از این پیج ها جنبه تجاری دارند و هدف ادمین یا ادمین ها تبلیغات و درامدزایی است .این افراد کاربران خویش را به تبلیغات چی ها می فروشند. برخی دیگر به خصوص در اینستاگرام هدف افزایش فالور است. پس از مدتی با فروش فالورها درآمد مناسبی کسب می کنند.

دابسمش یک کلیپ 10 ثانیه ایی است که فردی به صورت غیرحرفه ایی دیالوگ معروفی را لب خوانی می کند. تماشای این کلیپ تنها کارکرد سرگرم کننده و فان را برای مخاطب دارد. روزانه دابسمش های فراوانی در شبکه های اجتماعی تولید می شود هیچ پیام خاصی ندارند این دابسمش ها یک دور باطل و پوچ هستند.

علت گرایش ایرانی ها به این موج نیاز به خندیدن ، سرگرم شدن، گریز از واقعیت است. هدف تولیدکنندگان ایرانی دابسمش علاوه بر پاسخ به نیاز سرگرمی دیده شدن و کسب اعتبار اجتماعی است. به قول گاندی" زمانی که ارزش ها بی ارزش می شوند عوضی ها ارزشمند می گردند". در این تحلیل تلاش شد دابسمش را معرفی نمائیم و همچنین علت گرایش ایرانی ها به این موج را شرح دهیم.


نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
آخرین اخبار